King's Kids Vlaanderen

Paris, c’est fini. Je ne crois pas que j’y retournerai un jour …

Zingen ze normaal over Capri een eilandje bij Napels (Italie). Maar in ons geval klinkt Paris zoveel beter!

Parijs zou iets bijzonder worden hadden ze ons voorspeld.  Alhoewel, na twee dagen bleef ik wel wat op mijn honger zitten.  Het was niet de ontvangst. Die was goed. Het waren niet de slaapplaatsen. Die waren knus en gezellig (met Matheas die telkens door onze kamer moest). Het was niet het eten. Dat was lekker, al moesten we er meestal lang op wachten. Het was niet de groep, want zoals elk weekend was die weer fantastisch. Maar het was het wachten op dat bijzonder spektakel dat ons was voorspeld. We hadden tot dan toe één maal opgetreden in open lucht en het zou daar bij blijven.

En euh … zo spectaculair was dat nu niet geweest … de stekker van onze muziekinstallatie werd tweemaal uitgetrokken (dus intimidatie), we waren getuigen van een diefstal, we werden lastiggevallen door een dronkaard, we zagen een machtontplooiing van de politie, we zagen drugs verhandelen, er werd achter ons gevochten. Spektakel … we zijn wel meer gewend … want zijn dat nu net niet de onderdelen van enkele stukjes die we live brengen?

Het was wachten op de zondag, want dan viel mijn frank.

Het begon met de dienst van pastor Wiliam Brown. De pastor was blijkbaar verliefd geworden op ons kruis! Eigenlijk is ons kruis niets meer dan twee ruwe aan elkaar genagelde planken. Maar zoals de pastor tijdens de dienst met dat kruis omging valt niet te beschrijven. Wat ik wel kan beschrijven was waarom hij zo’n aandacht aan ons kruis gaf.

Sinds vorige maand mag men in Frankrijk niet meer naar buiten komen met een religieus symbool. Wij hadden dat wel gedaan op dat plein. Toen de politie op het plein kwam dacht de pastor dat ze ons kruis kwamen halen en werd hij bang. Maar Tanja maande hem aan om te bidden. Wat bleek, de politie kwam niet voor ons kruis, maar ze waren gezonden om ons te beschermen!

Onze optredens met het kruis hadden zo’n indruk op hem en de jongeren van de kerk gemaakt dat ze hadden besloten om het evangelie veel meer naar buiten te brengen.

En dat hebben we inderdaad gemerkt. Eerst de zondagnamiddag in een bomvol park en nadien op de metro waar er zonder aarzeling werd geëvangeliseerd.

En toen wist ik het! Daarom zou Parijs zo bijzonder worden. God wou ons gebruiken. Ons optreden ontstak een klein vuurtje in de harten van de jongeren van de kerk. De vrijdag en de zaterdag begon dat vuurtje te groeien bij hen. Op zondagnamiddag tijdens de picknick was er al een kampvuur en bij de avondwandeling kon dat kampvuur niet meer worden geblust.

Wij zijn getuigen geweest van het begin van een opwekking en we zien uit naar de eerste resultaten vanuit Parijs. Ons kruis hebben we, als symbool van onze verbondenheid in Hem, aan de kerk van pastor Brown cadeau gedaan.

Nooit meer terugkeren naar Parijs? Ik denk het niet.

Er zijn tientallen redenen waarom ik wel naar Parijs wil terugkeren.

Hier volgt een kleine opsomming.

1. Paris by night.

Als gids doet het altijd deugd om mensen te verwonderen, te zien genieten, …. Toen we uit de metro kwamen en ik de gezichten en de ooh en aah’s hoorde bij het zien van de Eiffeltoren, was voor mij de avond al geslaagd.

Als ik achteraf de verhalen hoorde over de dankbaarheid bij de clochards (We hebben die mensen enkele warme truien kunnen geven en niet te vergeten een oprechte knuffel) was ik ontroerd en vond ik het spijtig dat ik voorop liep. (Mag ik de volgende keer achteraan lopen?)








 

2. Picknick in een park in Parijs met Afrikaanse vrienden.

Honger. We hadden allemaal honger. Waarom werd de picknick niet gestart? Ok. Daar is de pastor, wat krijgen we om te eten? Een brochetje met een schepje rijst. Is dat al? Ik was ontgoocheld … maar waarom? Omdat ik had moeten wachten? Omdat ik zo weinig kreeg? Zo’n honger had ik nu ook weer niet … Maar toen kreeg ik nog een stukje stokbrood en daarna een stukje taart en nog één en dan een koekje en dan …
 

Ik heb Afrika leren kennen. Als je geduldig bent, dan is er geen probleem. Ze beginnen langzaam, hebben geen besef van tijd (is het daardoor dat zij zoveel lachen?) maar finaal komt alles goed en is het zeker het wachten waard.

3. African dance in Paris.

Zie je het al voor je dat tijdens een dienst (mega fun) je oudste of voorganger je een dansje komt aanleren? Ik ook niet. Bij pastor Brown zit dat in zijn bloed.

Tijdens de preek moet hij bewegen, tijdens de zang moet hij bewegen, na het eten moet hij bewegen. En wij .. wij deden mee. In de kerk, in het park … ook in België?

Volgende maand is Amsterdam aan de beurt. We zijn benieuwd wat onze noorderburen voor ons in petto hebben. En vooral wat Gods plannen hierbij zijn.

Stephan.